Sergei Prokofiev - Toccata op. 11
Simon Morrison (Preface)
Yulianna Avdeeva (Fingering Piano)
Fabian Czolbe (Editor)

Το είδος της τοκάτας (toccata) έχει υποστεί μεγάλες αλλαγές από την εποχή του Mπαχ. Ενώ αρχικά υποδήλωνε έργα με ραψωδικό ή αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα, από τον 19ο αιώνα η έμφαση μετατοπίστηκε σε έναν συνεχή, παλλόμενο ρυθμό. Στο αριστούργημα του Προκόφιεφ, που συντέθηκε το 1912, αυτός ο ρυθμός εξελίσσεται σε μια σφυροκοπημένη, μηχανική ορμή που προσπερνά την ανάπτυξη θεμάτων ή μοτίβων. Αυτό που σήμερα μας φαίνεται συναρπαστικό και καθηλωτικό, αποτελούσε σοκ για τους κριτικούς της εποχής. Υπήρχαν όμως και υποστηρικτές, όπως ο φίλος του Προκόφιεφ, Νικολάι Μιασκόφσκι, ο οποίος έγραψε για την Τοκάτα: «Είναι ένα διαβολικά έξυπνο έργο, αιχμηρό, ενεργητικό και γεμάτο προσωπικότητα». Εκτός από τις έντυπες εκδόσεις που κυκλοφόρησαν όσο ζούσε ο Προκόφιεφ, είχαμε επίσης στη διάθεσή μας το ιδιόγραφο χειρόγραφο (αυτόγραφο) για αυτή την έκδοση Urtext. Η Γιουλιάνα Αβντέεβα, αυθεντία στη δεξιοτεχνική μουσική για πιάνο, ήταν υπεύθυνη για τη δακτυλοθεσία.