''Τα Όστρακα, πλάνητες των βυθών, απόγονοι κατακλυσμιαίων γεγονότων που οδήγησαν στις απαρχές της ζωής, είναι σύμβολα απόλυτης, αινιγματικής ομορφιάς και πηγή ανεξάντλητων και πολυσήμαντων υπαινιγμών. Στον συμπυκνωμένο ονειρικόκαι μουσικό χρόνο όπου επιτρέπονται οι πιο παράδοσες συναντήσεις κι'όπου, όπως γράφει ο Lorca στο τελευταίο τραφούδι ( Vision ):

''Στις πιο παράξενες θάλασσες μένουν ακόμα Αφροδίτες πάνω στις αχιβάδες τους, σα φαντάσματα'', τα σιωπηλά και κλειστά όστρακα ανοίγουν ως στοχασμοί κάτω από τον πλάγιο ίσκιο του ποιητικού λόγου που λαξεύει στο κέλυφός τους σκέψη, λόγο και μουσική. Κι εγώ λέξη-λέξη, νότα-νότα, τα πλησιάζω. Κάθε κομμάτι δανείζεται τη μορφή και το όνομα ενός όστρακου, εκτός από το εισαγωγικό πρώτο κομμάτι της συλλογής. Ιδιαίτερα ευχαριστώ τον Κώστα Νάκα για την υποστήριξή του και την μαθήτριά μου Αλεξάνδρα Καροφύλλου για την αγγλική μετάφραση.