Lizst Franz - Les Preludes & Other Symphonic Poems (Full Score)

Το 1848, ο Φραντς Λιστ (1811-1886), μετά από σχεδόν μια δεκαετία συναυλιακών περιοδειών που τον οδήγησαν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, εγκαταστάθηκε στη Βαϊμάρη. Η πιο διάσημη πλέον μουσική προσωπικότητα της εποχής του, ο Λιστ συνέβαλε στο να γίνει η γερμανική πόλη ένα από τα πιο ζωντανά και επιδραστικά μουσικά κέντρα της Ευρώπης. Στη Βαϊμάρη ολοκλήρωσε δώδεκα από τις δεκατρείς συνθέσεις που θα ονόμαζε «συμφωνικά ποιήματα» λόγω της λογοτεχνικής ή εικαστικής έμπνευσής τους. Τρία από τα πιο γνωστά συμφωνικά ποιήματα αναδημοσιεύονται σε πλήρη παρτιτούρα σε αυτόν τον τόμο.
Το Les Preludes (Συμφωνικό ποίημα αρ. 3) προέκυψε από την ανέκδοτη χορωδιακή μελοποίηση του Liszt για τα Τέσσερα Στοιχεία, συνδυάζοντας συγκλονιστική πολεμική μουσική και υπέροχα ποιμενικά θέματα, καθιστώντας αυτό το έργο το πιο δημοφιλές από τα συμφωνικά ποιήματα. Η Mazeppa (Συμφωνικό ποίημα αρ. 6) θυμίζει την απεικόνιση του αρχηγού των Κοζάκων από τον Victor Hugo και τον συμβολισμό του θριάμβου που έρχεται μόνο μετά την ήττα: «Τρέχει, πετάει, πέφτει και σηκώνεται βασιλιάς!». Το Heroide Funebre (Συμφωνικό ποίημα αριθ. 8) είναι το τελευταίο απομεινάρι μιας μνημειώδους επαναστατικής συμφωνίας, που σχεδιάστηκε αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, υποδηλώνοντας την παγκόσμια αδελφοσύνη: ένα ωραίο, ηρωικό, αξιοπρεπές νεκρικό εμβατήριο.
Σε αυτά τα πλούσια ηχητικά έργα, ο Λιστ εξερεύνησε την έννοια της μονοκινηματικής «μεταμόρφωσης των θεμάτων», μια προσέγγιση της σύνθεσης που ο Βάγκνερ θα προωθούσε στην ανάπτυξη του leitmotif. Ο επεκτεινόμενος χρωματισμός του Λιστ δεν θα είχε λιγότερη επιρροή, προλαβαίνοντας τη ρήξη του 20ού αιώνα με την τονικότητα και την υιοθέτηση της ατονικότητας.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
LES PRELUDES [The Preludes], "after Lamartine"
Symphonic Poem No. 3 [Symphonische Dichtung Nr. 3]
(1848; revised 1852-4)

MAZEPPA, "after Victor Hugo"
Symphonic Poem No. 6 [Symphonische Dichtung Nr. 6]
(1851; revised before 1854)

HEROIDE FUNEBRE [Heroic Elegy / Heldenklage]
Symphonic Poem No. 8 [Symphonische Dichtung Nr. 8]
(1849-50; revised 1854)