Ήταν το 1990 – περισσότερα από 250 χρόνια μετά τη δημοσίευση του «Il Pastor Fido» – όταν αποκαλύφθηκε η αριστοτεχνική πλαστογραφία: αποδείχθηκε ότι ο πραγματικός δημιουργός αυτής της συλλογής σονατών δεν ήταν ο Αντόνιο Βιβάλντι, αλλά στην πραγματικότητα ο Γάλλος συνθέτης Νικολά Σεντεβίλ (Nicolas Chedeville, 1705–1782). Η συλλογή αυτή είχε πλασαριστεί με έντεχνο τρόπο στο ανυποψίαστο παρισινό κοινό στα μέσα του 18ου αιώνα, στο απόγειο της δημοτικότητας του Βιβάλντι στη Γαλλία. Ο ίδιος ο Βιβάλντι δεν έμαθε ποτέ τίποτα για την κατάχρηση του ονόματός του και της μουσικής του πνευματικής ιδιοκτησίας.

Το «Il Pastor Fido» προσφέρει ένα κράμα («Melange») από πολύ απλά μέρη και «γαλλαντικές» αναφορές (gallantries) στο γαλλικό ύφος, καθώς και ορισμένα εξ ολοκλήρου πρωτότυπα μέρη με εξαιρετικά φίνα μουσική και ισχυρές συνθετικές ιδέες. Περίπου το 90% του «Il Pastor Fido» αποτελεί προσωπικό έργο του Σεντεβίλ· για το υπόλοιπο ποσοστό, ο συνθέτης υιοθέτησε και βασίστηκε σε θέματα του Βιβάλντι (ή σε θέματα που ο ίδιος πίστευε ότι ανήκαν σε αυτόν), επιδεικνύοντας παράλληλα μια βαθιά κατανόηση του ύφους που προσπαθούσε να μιμηθεί.

Όπως συμβαίνει με όλα τα υπόλοιπα έργα του Σεντεβίλ, αλλά και με πολυάριθμες άλλες συλλογές της εποχής, ο πρωτότυπος τίτλος αναφέρει μια σειρά οργάνων, τα οποία είναι όλα κατάλληλα για την εκτέλεση αυτών των σονατών: τη γκάιντα (musette), τo hurdy-gurdy, το φλάουτο, το όμποε και το βιολί. Ενώ τα δύο πρώτα, τα οποία ήταν δημοφιλή όργανα εκείνη την εποχή και ανταποκρίνονταν στις αρκαδικές ευαισθησίες της εποχής του Διαφωτισμού, έχουν προ πολλού βγει εκτός μόδας, το φλάουτο είναι ιδιαίτερα κατάλληλο σήμερα για να αποδώσει τον ποιμενικό χαρακτήρα της μουσικής – ο οποίος επισημαίνεται και στον τίτλο της συλλογής («Il Pastor Fido»: Ο Πιστός Βοσκός).

Η έκδοση Barenreiter Urtext τελεί υπό την επιμέλεια του καταξιωμένου μελετητή του Βιβάλντι και διευθυντή ορχήστρας, Φεντερίκο Μαρία Σαρντέλι (Federico Maria Sardelli). Εκτός από το μουσικό κείμενο των έξι σονατών, περιλαμβάνει έναν λεπτομερή πρόλογο (στα γερμανικά και τα αγγλικά), ο οποίος όχι μόνο αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία της πλαστογραφίας και αποκαλύπτει τα «συστατικά» που απαιτούνται για μια τέτοια σύνθεση, αλλά περιέχει επίσης εμπνευσμένες πληροφορίες για την πρακτική της εκτέλεσης, παρουσιάζοντας παράλληλα μια κριτική αναφορά με παραπομπές σε ερμηνείες και εκδοτικές αποφάσεις.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Sonata I

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo

Sonata II

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo

Sonata III

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo

Sonata IV

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo

Sonata V

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo

Sonata VI

• Piccolo oboe, Hurdy-gurdy, Flute, Oboe, Violin, Basso continuo